‌ ‌ 

پیام انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت به مناسبت بیست و یکمین  سالگرد فاجعۀ حلبچه

خاتمه فصل زمستان ، نوید بخش آغاز فصل بهار و شکفتن طبیعت و سر آغاز  شادی  و  جشن های مردم در بسیاری از نقاط از جمله کردستان  به مناسبت سال جدید است که (21) سال پیش در چنین ایّامی ، امیدها و انتظارهای این  مردم برای شروع بهاری دل انگیز به یأس و ناامیدی و تحمّل رنج و مصدومیّت دائمی با گازهای شیمیایی بدل شد .

مردم کردستان که همواره علاقمند به طبیعت و زندگی آرام در سرزمین خودشان بوده و هستند در 16 مارس سال 1988 شاهد و ناظر ثبت روز شوم دیگری در تاریخ  پردردشان  شدند . در این روز بد یُمن علاوه بر کشته شدن بیش از 5 هزار نفر از ساکنین شهر حلبچه که بیشتر آنان زنان ، کودکان خردسال و افراد سالخورده بودند دهها هزار نفر دیگر هم دچار مصدومیّت و زخم های جسمانی طولانی مدّت شدند ؛ این فقط یک یادگار و هدیۀ کوچکی است از طرف حکومت بعث برای کردها . فاجعه ای که در کمتر از یک ساعت بیش از 5 هزار نفر از ساکنان یک شهر کوچک را به مرگ و نیستی بکشاند در  تصوّر  هیچ  انسانی  نمی گنجد و حتّی کسانی که با ماهیّت بعث ، عملیّات انفال ، نسل کشی ها و اعدام های دسته جمعی آنان هم آشنایی دارند به سختی قادر به درک این تراژدی غیرانسانی خواهند بود .

 به جا گذاشتن آثار طولانی مدّت از جنگ و ادامۀ آن به بعد از جنگ ، حتّی در زمان حمله علیه نظامیان و جنگاوران ممنوع شده ؛ به طریق اُولی ایجاد رنج مضاعف برای کسانی که اصلاً در جنگ دخالتی نداشته و نظامی نبوده و از حمایت های حقوق جنگ نسبت به غیر نظامیان برخوردارند یا کسانی که طبق قانون  شهروند کشور مهاجم محسوب می شوند بسیار مذموم و ناپسند تر است .

یکی از علل اساسی گسترش ابعاد جنایت های حکومت بعث و بکارگیری سلاح های ممنوعه شیمیایی ، سکوت مجامع بین المللی و سردمداران وقت کشورهای تأثیرگذار و بی توجّهی رسانه های اروپایی ، آمریکایی و منطقه است که کردها چه در آن زمان و چه در سالهای بعد ،  بهای  گزاف  سکوت  و آن خنثی  ماندن ها  را  پرداخته  و  می پردازند ؛ زیرا اگر در زمان حملۀ شیمیایی حکومت بغداد به شهر غیرنظامی و مسکونی سردشت در 28 ژوئن 1987 و مصدوم شدن بیش  از هشت هزار نفر  از  ساکنین  بی دفاع آن ، کمترین واکنش و اعتراضی نسبت به این حمله و محکومیّت بانیان آن صورت می گرفت به طور قطع و یقین ، هفت ماه بعد حمله ای مشابه با آن امّا با ابعادی گسترده تر و با استفاده از تسلیحات پیشرفته تر در حلبچه تکرار نمی شد . بمباران صورت گرفته علیه سردشت و روستاهای تابعه به مثابۀ سنگ محکّی برای حاکمان بغداد بوده تا با آن افکار عمومی جهانیان ، موضع کشورهای دیگر و میزان تأثیر تسلیحات شیمیایی در اختیارشان را بسنجند که با کمال تأسف به تمامی اهداف خود نائل گردیده اند .

جنایت های صورت گرفته در سردشت و حلبچه که تداعی گر تصویر نازیبایی از انسان است به طور کامل و مطابق با تمامی ابعاد و زوایای موضوع منعکس نشده اند و انعکاس تمامی ابعاد و پیامدهای آن از هرجهت ضروری است ؛ با این امید  که ننگ و شومی جنگ ، استفاده از تسلیحات شیمیایی و میکروبی ، بکاربردن سلاحهایی که موجب رنج مضاعف  می شود و اثرات بی تفاوتی انسان ها در قبال مرگ همنوعانشان  به جهانیان عرضه گردد .

انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت و قربانیان و بازماندگان بمباران شیمیایی 7 تیر سال 1366 ضمن اظهار تشکّر فراوان از تمامی افراد و مجامعی که سعی در بزرگداشت یاد قربانیان سلاح های شیمیایی داشته و دارند براین اعتقاد است که سکوت در مقابل این گونه جنایت ها جایز نیست ؛ مشاهدۀ وقایعی مانند بمباران شیمیایی شهرهای سردشت و حلبچه و عملیّات غیرانسانی موسوم به انفال و کوچاندن افراد  از خاک آباء و اجدادی اشان و نابود کردن اقوام دیگر اصلاً پذیرفتنی نبوده و خواستار اتّخاذ تدابیر جدّی و ایجاد دادگاههای عادلانه برای محکومیّت و مجازات بانیان جنایت ها و راهکاری اساسی برای ممنوعیّت کامل و همیشگیِ تکثیر ، تولید ، استفاده ، انتقالِ فنّاوری و خرید و فروش سلاح های شیمیایی به امید  دست یابی به جهانی مملو از صلح و عاری از جنگ و سلاح های شیمیایی و همچنین تلاش مضاعف برای کمک به قربانیان این گونه سلاحها و بهبودی نسبی آنان است .

انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت

(ODVCW) 

www.poushpar.com

info@poushpar.com

تلفکس : 5914 322 444 98 +