‌ ‌ 

گزارشی از انتقاد مصدومان شیمیایی سردشت از عدم احقاق حقوقشان باز هم قربانی شدیم اما نه به دست بیگانه

سلیمان محمدی/ شاید تازگی نداشته باشد که بگوییم هنوز هشت هزار نفر از شهروندان شیمیایی شده سردشت، در پی حقوق از دست رفته خود در سازمان ها و ادارات مرتبط  سرگردان هستند و تنها هزینه های بالای مراجعه به مرکز استان و جمع آوری اسناد و مدارک پزشکی است که برای آنها باقی مانده است. در این وضعیت که مردگان زنده شهر با بارها مراجعه به این سازمان ها کاری از پیش نمی برند شاید احقاق حقوق شهدای شیمیایی سردشت که تا آخرین لحظه های عذاب هم درد آنها به رسمیت شناخته نشد، کمی دور از ذهن باشد. اما با این حال هم فشارهای وارده بر این خانواده مانع از تلاش چندین باره آنها نمی شود. این بار خانواده صابر بیتوشه، جانبازی که حتی با داشتن عکس های مصدومیتش هیچ وقت نتوانست حقوق خود را از دولت بگیرد، با انتشار نامه ای برای احقاق حقوق خود استمداد کرده اند.

مرحوم صابر بیتوشه که در جریان بمباران شیمیایی سال 1366 سردشت مصدوم و در مورخه 12/3/1375 فوت شده است، هفت سال آخر زندگی خود را در عذاب و رنج ناشی از جراحات شیمیایی طی کرد و هیچ گاه نتوانست حقی که از او دریغ شده بود را باز پس گیرد.

اما خانواده بیتوشه با اشاره بر اینکه مکاتبات و مراجعات مکرر به مسئولان تا به حال نتیجه نداده است، تاکید کرده اند:" بارها گفته ایم چگونه است مصدوم شیمیایی با داشتن مدارک مستند نتوانسته است تحت پوشش بنیاد جانبازان واقع و از حقوق خود برخوردار باشد ایا این کافی نیست تا مسئولین با نگرشی نو یکبار دیگر مسائل و مشکلات قربانیان و مصدومین شیمیایی سردشت را مورد توجه قرار دهند ."

 در این نامه که به عکس های سال 1366 مصدوم در نقاهتگاه "ش م ر" ضمیمه شده ، آمده است:"او 17 سال پس از مصدومیت با صرف هزینه گزاف ، سی تی اسکن و آزمایشات دیگر برای شرکت در کمسیون پزشکی مصدومین شیمیایی را انجام داد که متأسفانه اجل مهلت شرکت در کمسیون را به نامبرده نداد و او هم مصدوم شیمیایی ای بود که ناشناخته ماند و تحت پوشش واقع نشد اما خانوادهاش محروم از حقوق خود همچنان ماندگارند."

خانواده بیتوشه ببا انتقاد از وضعیت موجود در احقاق حقوق مصدومان شیمیایی، ذکر کرده اند:" آنچه بر نگرانی ها می افزاید محروم ساختن ما از این حق قانونی است . ما نیز همچون سردشتی های دیگر به سبب بمباران وحشتناک شیمیایی سردشت قربانی شدیم و داغ از دست رفتن پدر و برادر و . . . .  و دیگر بستگان بر دلمان نهاده شد. آنان تا زنده بودند، در وخیم ترین وضعیت شرایط ناخوشایند آرامش و آسایش حیات را ناخواسته با زجر کشیدن و درد کشیدن همیشگی معاوضه کردند و محروم از هر گونه امکانات رفاهی و درمانی شدند و دست به قضا  و تقدیر و به انتظار نشستند . ناچاریم زبان به فریاد براوریم که باز قربانی شده ایم و این بار نه از بیگانه بلکه از  . ... "

در پایان نامه بستگان رسول و صابر بیتوشه آمده است:" بنابر بر مدارک مستند و معتبر بالینی و همچنین وجود فتو (عکس) بازمانده از خبرنگاران داخلی و خارجی در محل (ش.م.ر) در استادیوم پهلوان تختی و همچنین صورت صانحه در سال وقوع حادثه و ارائه آن به دستگاههای زیربط، اما با کمال تأسف با بی تفاوتی از کنار این ادله های معتبر می گذرند و سخت گیرانه و به بهانه های واهی وقعی به آن نمی نهند و این جز بهانه ای نمی تواند چیز دیگری باشد . از نظر آقایان پشت میز نشین ! حس مسئولیت و فداکاری بستگانمان بهانه ای شده است تا ما از طلب حق خویش محروم  مانیم و آنها در تمام سالهای پر آزارشان از هیچ گونه امکانات درمانی و رفاهی برخوردار نشدند . و چه هزینه های مادی و معنوی که در این میان نپرداخته ایم . آنجا که حقیقت فدای مصلحت و تبانی و رابطه سالاری می گردد چه می توان کرد ؟ به کجا میتوان پناه برد ؟ نجوای دردمندانه مظلومیت پدر و برادر و خانواده و صدها مصدوم بی حق و حقوق سردشتی را چه کسی خواهد شنید و پناه و ملجای بی پناهان را کجا بجوییم ؟!

نجوای ما حق خواهانه است و با عزت و شرافت آن را می طلبیم که خداوند انسان با عزت را دوست دارد ."