دوازدهمین قربانی مین از آغاز سال 88 تاکنون،در حال حاضر پس از قطع پا در سردشت خانه‌نشین شده‌ است.ظفر پدر خانواده‌ است،از 15 روز پیش که‌ در حوالی روستای هرزنه‌ دچار حادثه‌ شد تا امروز یک‌ونیم میلیون تومان بابت مخارج بیمارستان و عمل قطع عضو پرداخته‌ و اکنون در خانه‌ بستری است.او می‌گوید :«پس از این حادثه‌ بازرسان از نیروی انتظامی مراجعه‌ کردند اما با توجه‌ به‌ حوادث مشابهی که‌ مکرر در سردشت اتفاق می‌افتد و پرونده‌هایی که‌ هنوز رسیدگی نشده‌،امید ندارم به‌ این زودی پرونده‌ من تعیین تکلیف شود.» به‌ گفته‌ عثمان مزین دبیر انجمن حمایت از مصدومین شیمیایی سردشت از آغاز سال 88 تاکنون 12 نفر تنها در سردشت بر اثر انفجار کشته‌ و زخمی شده‌اند اما هنوز پرونده‌ این افراد در کمیسیون ماده‌ دو تعیین تکلیف نشده‌ است.با اینکه‌ شش ماه‌ پیش نمایندگان مجلس قانون کمیسیون ماده‌ 2 استانداری را بازنگری کردند و مقرر شد از این به‌ بعد جلسه‌ این کمیسیون با حضور فرمانداری (و نه‌ استاندار) تشکیل شود اما هنوز روند بررسی پرونده‌ها بسیار طولانی است یا اینکه‌ در این کمیسیون افراد به‌ عنوان جانباز شناخته‌ نشده‌ و تنها از حمایت کمیته‌ امداد امام بهره‌مند می‌شوند و این نهاد تنها 30 تا 40 هزار تومان ماهانه‌ به‌ عنوان مستمری به‌ این افراد می‌پردازد که‌ جوابگوی هزینه‌ درمان و زندگی این قربانیان که‌ اکثرا سرپرست خانوارند، نیست.

یکی دیگر از قربانیان حوادث مین که‌ چهار ماه پیش در یکی از روستاهای سردشت پای خود را از دست داده‌،می‌گوید: «به‌ دادگستری هم شکایت کرده‌ام اما با وجود رأی دادگستری به‌ پیگیری پرونده‌،استانداری هنوز پرونده‌ را مسکوت نگه‌ داشته‌ و تکلیف‌شان مشخص نیست.»

عثمان مزین از فعالان حامی قربانیان مین در سردشت دلیل اصلی معطل ماندن پرونده‌ها در کمیسیون ماده‌ دو را نداشتن ضمانت اجرایی این قانون می‌داند: «در حال حاضر یا پرونده‌ای در کمیسیون ماده‌ 2 تشکیل نمی‌شود یا اینکه‌ شکایات رد می‌شوند.قانونی هم که‌ در مجلس تصویب شده‌ است ضمانت اجرایی ندارد و قربانیان در فرمانداری‌ها به‌ انتظار رسیدگی به‌ پرونده‌ معطل مانده‌اند. در حال حاضر هیچ ارگانی پاسخگوی مصدومان نیست و آنها مجبور به‌ پرداخت هزینه‌های درمان و زندگی با معلولیت هستند.متأسفانه‌ بسیاری از قربانیان در شهرهای مرزی به‌ گدایی یا کارهای یدی و سبک که‌ برخی از آنها خلاف شأن آنهاست رو آورده‌اند.»

مین و مواد منفجر نشده‌ باقیمانده‌ از جنگ هنوز سال‌ها پس از پایان جنگ در پنج استان مرزی(کردستان، کرمانشاه‌، آذربایجان غربی، خوزستان و ایلام) قربانی می‌گیرد و قربانیان گاه‌ زنان و کودکانی هستند که‌ برای چرای دام به‌ حوالی روستاها پا می‌گذارند.بسیاری از کسانی که‌ پس از حادثه‌ در انتظار تشخیص درصد جانبازی از هر گونه‌ حمایتی محروم بوده‌اند،با گذشت یک یا دو سال و تحلیل رفتن اعضا(دست یا پا) نتوانسته‌اند از اعضای مصنوعی و پروتز نیز استفاده‌ کنند چرا که‌ به‌ گفته‌ متخصصان انجام پروتز در ماه‌های اولیه‌ نقص عضو به‌ بهبود شرایط مصدومان کمک می‌کند.

تا چند سال پیش گفته‌ می‌شد بیش از سه‌ میلیون [هکتار] زمین در پنج استان کشور آلوده‌ به‌ مین و مواد منفجرنشده‌ باقیمانده‌ از جنگ است و روزانه‌ دو نفر بر اثر انفجار این مهمات دچار نقص عضو شده‌ یا جان می‌دهند.

از سوی دیگر مسئولان همواره‌ در اظهارنظرهای مختلف نوید پاکسازی همه‌ اراضی آلوده‌ را تا زمانی نزدیک می‌دادند. در آخرین اظهارنظر، رئیس مرکز مین‌زدایی کشور در روز 23 آذرماه‌ در همایش بین‌المللی آلودگی تسلیحاتی در آبادان اعلام کرد که‌ زمین‌های آلوده‌ به‌ مین تا سه‌ سال آینده‌ پاکسازی می‌شوند: «در دوران جنگ تحمیلی بیش از چهار میلیون و دویست هزار هکتار از اراضی کشور توسط رژیم بعث عراق مین‌گذاری شده‌ بود که‌ هم‌اینک با تلاش و همکاری نیروهای مسلح ارتش، سپاه‌، نیروهای بسیج و شرکت‌های خصوصی متشکل از بازنشستگان نیروهای مسلح در پنج استان جنوب غرب و غرب کشور این رقم به‌ 90 هزار هکتار کاهش یافته‌ است و باقی زمین‌های آلوده‌ تا سه‌ سال آینده‌ پاکسازی می‌شود.»‌‌