سیروان حداد
Sirvan_haddad@yahoo.com

1- انجمن شما به‌ نام دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی است آیا قربانیان شیمیایی در سردشت به‌ طور کامل به‌ حقوقشان رسیده‌اند؟
به‌ نام خدا ،با تشکر از شما و سایت سرچاوه‌.با توجه‌ به‌ اطلاعاتی که‌ دارم سعی خواهم نمود جواب سؤالات شما را پاسخ دهم.قبل از هر که‌ چیز صحبت از انجمن شد باید بگویم که‌ انجمن همچون آینه‌ای است که‌ در پی منعکس کردن خوبی و بدی‌ها خواهد بود.انجمن ما هم که‌ به‌ همت جمعی از خانواده‌های شهدا در سال 78 ‌به‌ نام انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی پایه‌گزاری شده‌‌ از همان شروع کار همگی بر وجود کلمه‌ «دفاع» در نام انجمن تأکید مضاعفی داشتند که‌ انجمن دفاع کند نه‌ حمایت نماید زیرا دفاع به‌ نسبت حمایت در جایگاهی بالاتری قرار دارد.زمانی که‌ انجمن بعد از 12 سال از بمباران 7 تیر 66 پایه‌گزاری شد متأسفانه‌ کسانی که‌ تحت پوشش بنیاد جانبازان وقت قرار داشتند تعدادشان دو رقمی بوده‌ است.در چنین شرایطی در پاسخ به‌ پرسش اینکه‌‌ جانبازان به‌ حقوق کامل خود رسیده‌اند باید گفت هیچ چیزی به‌ طور مطلق به‌ کمال نخواهد رسید ،بنابراین من فکر می‌کنم باید پرسیده‌ شود که‌ آیا در حال حاضر همه‌ مصدومین شیمیایی سردشت شناسایی شده‌اند؟ متأسفانه‌ ما تابحال نتوانسه‌ایم کاری کنیم که‌ مصدومین شیمیایی در حد خود شناسایی شوند،هر چند طبق اسناد رسمی ارائه‌ شده‌ به‌ سازمان ملل، 4500 نفر مصدوم شیمیایی در سردشت داریم و در حال حاضر آمار دو رقمی سال 78 امروز چیزی در حدود 1300 تا 1400 نفر جانباز شناسایی شده‌اند باز هم از این آمار فاصله‌ زیادیست تا آمار ارائه‌ شده‌ به‌ سازمان ملل.البته‌ آمار غیر رسمی دیگری هم در دست می‌باشد همچون آماری که‌ در کتاب دکتر عباس فروتن آمده‌ و مورد اشاره‌ دادگاه‌ لاهه‌ قرار گرفته‌ است و آمار 8024 نفری که‌ در نماز جمعه‌ تهران از طرف خطیب نماز جمعه‌ ارائه‌ شده‌ است که‌ در این آمار با توجه‌ به‌ تأکید بر شمار افراد حتی 24 نفر از آن نشان از صحت و دقت همچنین آماری است. بنابراین مصدومین شیمیایی سردشت یقینا به‌ حق خود نرسیده‌اند بلکه‌ راه‌ طولانی هم در پیش است تا شناسایی مصدومینی که‌ آمارشان داده‌ شده‌ است.

2- فعالیت انجمن شما همچون پلی بین قربانیان شیمیایی و نهادهای دولتی است استقبال مردم و مسئولین از انجمن شما در چه‌ سطحی است؟
صادقانه‌ بگویم اینکه‌ ما تا به‌ امروز توانسته‌ایم با مسئولین رده‌ بالای مملکتی بر سر ایجاد کمسیونهای پزشکی مستمر در سردشت بحث و گفتگو داشته‌ باشیم و در نتیجه‌ بیشتر شدن آمار جانبازان از عددی دو رقمی به‌ حدود 1400 نفر جانباز در حال حاضر نشان از همکاری و استقبال مسئولین تا حدودی با این انجمن است. ولی همکاری مسئولین و نهادهای زیربط تا جای است که‌ ما به‌ عنوان یک انجمن بتوانیم دلایل و راهکارهای خود را علمی و مستدل ارائه‌ نمائیم،حال که‌ انجمن از نظر پزشکی توان این را ندارد نرم شناسائی موجود را تغییر دهد مسئولین هم بر طبق همین نرم مصدومین را شناسائی خواهند نمود که‌ متأسفانه‌ باید گفت دقت آن پایین است.به‌ نظر ما علم پزشکی امروز به‌ جایی نرسیده‌ است که‌ مصدومیت شیمیایی را تشخیص دهد و مشکل پزشکی موجود دامن مصدوم شیمیایی را گرفته‌ و تاوان عدم اطلاعات کامل علم پزشکی در این مورد را مصدوم شیمیایی باید بپردازد.به‌ نسبت مردم هم باید گفت که‌ ما انتظار داریم مردم و کارشناسان خودی بیشتر با انجمن در ارتباط باشند تا با همکاری بیشتر مردم و انجمن نتیجه‌ و راندمان و بازده‌ فعالیتها و کارهای ما بسیار بیشتر از چیزی که‌ امروز هست باشد.

3- مسئولین شهرستان سردشت از ارائه‌ هر نوع آماری از قربانیان شیمیایی سرباز می‌زنند، چرا مسئولین فعلی نمی‌خواهند آمار دقیقی ارائه‌ دهند؟ آیا انجمن شما آمار دقیقی از قربانیان شیمیایی سردشت را در اختیار دارد؟
باید گفت آمار طبقه‌بندی شده‌ای از دوران جنگ، امروز باقی نمانده‌ است و دلیلی بر ارائه‌ ندادن آمار وجود ندارد.ولی همچنین که‌ در پاسخ سوالات قبلی اشاره‌ کردم آمار 1300- 1400 نفر داده‌ شده‌ است که‌ البته‌ آن هم نمی‌تواند دقیق باشد و متأسفانه‌ انجمن ما هم آمار دقیقی در دست ندارد.ولی این سؤال را باید خود مسئولین جواب دهند نه‌ ما به‌ عنوان یک ان.جی.او چرا که‌ ما هم خود با چنین مشکلی روبرو هستیم و به‌ عنوان گلایه‌ای به‌ عرض برسانم که‌ تعداد شهیدان که‌ 115 نفر اعلام شده‌ به‌ نظر انجمن ما تعداد بسیار بالاتر از این آمار است.دلیل ما هم بر این قرار است که‌ مصدومین شیمیایی شناسایی شده‌ تا سال 78 توسط بنیاد جانبازان وقت کمتر از 100 نفر بوده‌ است و بسیارند قربانیانی که‌ گاز خردل استنشاق نمودند و جان خود را از دست دادند ولی هرگز شناسایی نشدند در این مورد نمونه‌های فراوانی هم با مستنداد محکمی داریم. پس آمار شهیدانی که‌ امروز داده‌ خواهد شد مورد قبول انجمن نیست بلکه‌ شهیدان شیمیایی سردشت بسیار بالاتر از چنین آماری است.بنابراین تا روزی که‌ مصدومین شیمیایی به‌ طور کامل شناسایی نشده‌ باشند آمار واقعی به‌ دست نخواهد آمد.

4- در دو سال گذشته‌ مراسم یادبود 7 تیر همچون سالهای گذشته‌ باشکوه‌ برگزار نشده‌ است و عملا انجمن و عموم مردم به‌ حاشیه‌ رانده‌ شده‌اند بگونه‌ای که‌ امسال حتی از خواندن پیام انجمن جلوگیری شد که‌ به‌ دنبال آن اعضای انجمن سالن همایش را ترک نمودند، چرا و این گونه‌ محدودیت‌ها چه‌ دلیلی می‌تواند داشته‌ باشد؟
در این مورد مسئولین خود تصمیم خواهند گرفت شاید مشکلات موجود در کل کشور و در سطح ملی باشد که‌ باعث محدودیتها شده‌ است. چرا ما باید بپرسیم که‌ چرا دولت به‌ ما مجوز نخواهد داد،چرا نپرسیم چرا ما دو سال است کم رنگ‌تر کار می‌کنیم.اگر ما بر این باور باشیم که‌ سردشت در اواخر قرن بیستم قربانی سلاح شیمیایی شده‌ است آیا جایی ندارد که‌ مردم سردشت به‌ خاطر محکوم نمودن این جنایت و بخاطر خون شهیدانشان تنها یک روز مغازه‌های خود را تعطیل نمایند همچون بیشتر مواقعی که‌ مغازه‌ها را تعطیل خواهند نمود.چرا در این روز مردم ما خودشان برای شادی روح شهیدانشان برای دو ساعت هم که‌ شده‌ بر سر مزار شهیدانشان حاضر نخواهند شد و فاتحه‌ای نمی‌خوانند.اگر مردم خودجوش چنین کاری را انجام داد چه‌ احتیاجی به‌ مجوز دولت داریم؟وقتی که‌ خود باوری به‌ این نداریم و بعد از گذشت 22 سال هنوز 7 تیر به‌ عنوان روز بمباران شیمیایی سردشت در بین مردم ما جایگاهی ندارد حتی برای حفظ حرمت شهیدانشان که‌ باشد پس چرا باید انتظار ما بر این باشد که‌ دولت چنین کاری را برایمان انجام دهد. اگر ما به‌ روزهای گذسته‌ خود باز گردیم در طول دو جنگ جهانی دو بار سردشت طعمه‌ آتش دشمن شده‌ است چرا به‌ آتش کشیده‌ شدن سردشت را همه‌ فراموش کرده‌اند آیا اگر روزی این انجمن درست نمی‌شد امروز کسی به‌ یاد بمباران شیمیایی 7 تیر می‌بود. بله‌ ما هم خواهیم گفت دولت به‌ ما مجوز برگزاری مراسم را نداده‌ است و شاید آن هم به‌ دلیل اتفاقات پیش آمده‌ بعد از انتخابات در ایران باشد و مسئله‌ای امنیتی بوده‌ باشد،یا شاید سال گذشته‌ مشکل دیگری بوده‌ که‌ ما در جریان آن نیستیم و مطمئنا مسائل امنیتی را خودشان بهتر می‌دانند نه‌ ما.ولی ما هم به‌ عنوان مردم وظایفی داریم، خوب ما باید حرمت شهیدانمان را حفظ نماییم،حداقل به‌ شکرانه‌ی اینکه‌ ما هم قربانی سلاح شیمیایی نشده‌ایم و امروز زنده‌ هستیم باید یاد و خاطره‌ شهیدانمان را زنده‌ نگه‌ داریم. این شهیدان متعلق به‌ تمامی مردم سردشت می‌باشند و همچنین اگر ما و همه‌ مردم ایران به‌ شهیدانمان اعتقاد داشته‌ باشیم قربانیان شیمیایی شهید تمام مردم ایران هستند. در خصوص بیانه‌ انجمن باید تأکید نمایم که‌ شکی در محدودیت انجمن از طرف مسئولین وجود ندارد به‌ طوری که‌ حتی به‌ حاشیه‌ رانده‌ شده‌ است و نمایندگان انجمن در نشست‌های که‌ در تهران با مسئولین داشته‌ است این را بیان نموده‌اند که‌ انجمن را به‌ حاشیه‌ کشانده‌اند و ما هم از دلیل آن بی‌اطلاعیم و مسئولین هم ما را در جریان این قرار نداده‌اند که‌ دلیل این محدودیت‌ها چیست.اما اینکه‌ امسال پیام انجمن خوانده‌ نشد گویا دلیلش این بوده‌ است که‌ قبلا انجمن پیام خود را به‌ ستاد بزرگداشت همایش نفرستاده‌ است تا پیام انجمن تأیید شود به ‌همین دلیل از ریز برنامه‌ها حذف شده‌ است. تصور ما این است که‌ صددرصد به‌ نسبت انجمن محدودیت ایجاد شده‌ و به‌ حاشیه‌ هم رانده‌ شده‌ است.با این حال اگر روزی انجمن منحل شد باید یادواره‌ 7 تیر هم فراموش شود؟ آیا یاد شهیدان باید به‌ انجمن گره‌ بخورد که‌ اگر روزی انجمنی وجود نداشت یاد و خاطره‌ شهیدان هم فراموش شود؟ آیا با منحل شدن انجمن حضور بر سر مزار شهیدان باید خاتمه‌ یابد.ارزش شهید شیمیایی باید تمام شود.مهمتر از همه‌ اگر روزی انجمنی نباشد فاجعه‌ نسل‌کشی و جنایت جنگی سردشت باید فراموش شود؟؟ مظلوم بودن مردم سردشت باید تمام شود.سخن ما این است و گرنه‌ محدودت‌های اعمال شده‌ برای انجمن را در سطح تهران هم مطرح نموده‌ایم که‌ یا باید صادقانه بگویند دلیل این محدودیت‌ها در چیست یا سریعا محدودیت‌ها برداشته‌ شود.‌

5- گویا یکی از دلایل ممانعت از برگزاری مراسم انجمن در این روز به‌ خواندن پیام خانم شیرین عبادی برمی‌گردد که‌ چند سال قبل به‌ مناسبت سالروز بمباران شیمیایی 7 تیر فرستاده‌ بودند و انجمن با وجود مخالفت مسئولین آنرا قرائت نمودند.
به‌ مورد خوبی اشاره‌ نمودید ما در جلسه‌ای که‌ در وزارت خارجه‌ داشته‌ایم این مورد را بیان کرده‌ایم. بنا به‌ گمان خودمان یکی از دلایل محدودیت‌ها که‌ از دید مسئولین محلی نه‌ از دید انجمن، اشتباه‌ بوده‌ قرائت همین پیام خانم شیرین عبادی بوده‌ است.اینکه‌ شما بیان نمودید مسئولین مخالفت کردند چنین نبوده‌ است، خانم عبادی که‌ برنده‌ جایزه‌ صلح نوبل بوده‌ و در همان زمان ساکن ایران بوده‌ و فعالیت مدنی داشته‌ است،ایشان که‌ در انجمن قربانیان مین فعالیت داشته‌اند و قربانیان مین و سلاح‌های شیمیایی هر دو قربانیان سلاح‌های غیرمتعارف می‌باشند بنابراین ایشان چون یک همکار و انجمنی نزدیک به‌ انجمن ما پیامی به‌ مناسبت 7 تیر فرستاده‌اند و پیام ایشان هم خوانده‌ شده‌ است.گروهی از مسئولین مخالفت نمودند که‌ به‌ نظر ما در درجه‌ دوم قرار داشتند ، ولی این پیام با موافقت فرمانداری و نماینده‌ وقت مردم سردشت در مجلس شورای اسلامی خوانده‌ شد.انجمن در هیج شرایطی به‌ مسائل سیاسی وارد نخواهد شد.انجمن ما انجمنی مدنی است و فعالیت آن هم خارج از مسائل سیاسی بوده‌ و خواهد بود و وارد هیچ جناح‌بندی سیاسی هم نخواهد شد چون ارزش خون شهیدان ما بالاتر از چنین مسائلی است.به‌ نظر ما این حرکت‌ها کوچک‌تر از اهداف انجمن بوده‌.خون شهیدانی که‌ قربانی، سلاح‌های نامتعارف شده‌اند و قربانیانی که‌ حالا هم به‌ درد چنین سلاح‌های مینالند بسیار بالاتر و باارزش‌تر از چنین جناحبندی‌های است که‌ امروز هم موجود و حاکم هستند.‌

6- امسال بعد از هفتم تیر جمعی به‌ نام فعالین مدنی سردشت بیانیه‌ای صادر نمودند که‌ در آن انجمن را به‌ خاموشی آگاهانه‌ در قبال محدودیتهای ایجاد شده‌ متهم نمودند،به‌ نظر شما چه‌ دلایلی باعث صدور چنین بیانیه‌ای شده‌ است؟
اینکه‌ جمعی احساس نمایند که‌ در قبال رویدادهای موجود از خود حرکتی نشان دهند بسیار پسندیده‌ و ارزشمند است ولی پسندیده‌ آن است که‌ چنین حرکتهایی آگاهانه‌ و در مسیر درست قرار گیرند. باید خاطر نشان کرد که‌ انجمن ما قدرت اجرائی ندارد و اهداف انجمن در مقابله‌ با دولت نیست و نمی‌خواهد در مقابل نظام جبهه‌گیری نماید.شاید دولت امروز در موقعیتی سیاسی قرار گرفته‌ و مصلحت را در آن دیده‌ که‌ امسال انجمن مراسمی نداشته‌ باشد.انجمن که‌ اهدافش روشن و در جهت خدمت رسانی به‌ مصدومین و پاسداشت خون شهیدان شیمیایی ماست هرگز نمی‌خواهد در جهتی قرار گیرد که‌ از اهداف خود منعرف شود. باید آگاهانه‌ حرکت کرد.امسال در بزرگداشت مراسم 7 تیر ستادی تشکیل شد که‌ انجمن یکی از اعضای این ستاد بود و اجرای مراسم مردمی 7 تیر به‌ عهده‌ انجمن و شورای شهر قرار گرفت. که‌ در همان راستا انجمن و شورای شهر جلسه‌ای جهت برگزاری هرچه‌ باشکوه‌تر مراسمات داشته‌اند که‌ صورت جلسه‌ آن هم در دفتر انجمن موجود است.انجمن تا دو روز قبل از 7 تیر همچنان در پی اجرای برنامه‌ها و کارهای لازم بوده‌ است ولی انجمن روز 6 تیر اطلاعیه‌ای صادر کرد که‌ به‌ دلایلی انجمن مراسم مردمی 7 تیر در میدان سرچشمه‌ را لغو نموده‌ است و هیچ مراسمی در این مکان برگزار نخواهد شد.خوب این هم به‌ دنبال اطلاعیه‌ای بود که‌ به‌ ما رسید مبنی بر اینکه‌ مجوز فعالیت انجمن برای این مراسم لغو شده‌ است.یعنی ما تا بعد از ظهر روز 6 تیر همچنان مشغول برنامه‌ریزی برای مراسم بودیم ولی در آخرین ساعت مجوز ما را لغو کردند.ما هم به‌ دنبال آن اطلاعیه‌ای صادر نمودیم که‌ شایسته‌ بود فعالین مدنی اطلاعیه‌ی انجمن را می‌دیدند بعد بیانیه‌ می‌دادند.البته‌ جای خوشحالی است که‌ 80 درصد بیانیه‌ فعالین مدنی همان بیانیه‌ای بود که‌ انجمن آنرا صادر کرده‌ بود و متن آنرا در مراسمی که‌ در مزار شهدا برگزار شد خوانده‌ شده‌ بود و اهداف مورد نظر انجمن در بیانه‌ انجمن دقیقا در بیانیه‌ فعالین مدنی دیکته‌وار آمده‌ بود.بنابراین ما فکر می‌کنیم بیانیه‌ فعالین مدنی ناآگاهانه‌ صادر شده‌ چون در تماس‌های که‌ با بعضی از امضاء کنندگان بیانیه‌ فعالین مدنی داشتیم روشن شد که‌ آنان از متن بیانیه‌ هیچ اطلاعی نداشته‌اند و امضاء آنرا به‌ دوستی با بانیان صدور همان بیانیه‌ ربط داده‌اند. و بعضی از همان دوستان با تماسی که‌ با بنده‌ داشته‌اند بیان نمودند که‌ ما فکر نمی‌کردیم متن بیانیه‌ در حمله‌ به‌ انجمن باشد.به‌ هر حال انجمن به‌ آن بیانیه‌ جوابی نداد چونکه‌ بیانیه‌ در حدی نبود تا به‌ آن جواب داده‌ شود.ولی حال که‌ شما در موردش سؤال خواهی کرد باید جواب داد،اینکه‌ نه‌ تنها به‌ انجمن حمله‌ شده‌ بلکه‌ مردم را هم متهم نموده‌اند، خوب ما در جایگاهی نیستیم که‌ به‌ مردم اتهام وارد کنیم ،ما می‌خواهیم برای همین مردم کار کنیم حال اگر بخواهیم متهمشان کنیم چه‌ جای خدمت کردن است.به‌ نظر شخصی من نویسندگان بیانیه‌ از عملکرد و فعالیت انجمن در برگزاری مراسم امسال هیج اطلاع و آگاهی نداشته‌اند و تنها از روی احساسات چنین چیزی را نوشته‌اند.

7- آقای واحدی مدت زیادی از انتشار آخرین شماره‌ گاهنامه‌ «پوشپه‌ڕ» می‌گذرد ولی از انتشار‌ شماره‌ جدید آن خبری نیست آیا مشکلی برای نشریه‌ی انجمن بوجود آمده‌ که منتشر نخواهد شد؟‌
هر چند دوست ندارم این مسئله‌ را زیاد باز کنیم ولی فکر می‌کنم نیمی از مشکلات به‌ دلیل مشکلات مادی است که‌ تا بحال منتشر نشده‌ است.

اگر امکان داشته‌ باشد مختصری از نیمه‌ دیگر مشکلات را بیان بفرمایند.
انجمن با امکانات محدود و زحمات فراوان و همکاری دوستان 10 شماره‌ از گاهنامه‌ را به‌ مناسبتهای مختلف منتشر نمود که‌ اکثر مردم با آن آشنا هستند. بعدا تعدادی از دوستان معتقد بودند که‌ باید انتشار «پوشپه‌ر» به‌ افراد خارج از انجمن و متخصص واگذار گردد که‌ هم از نظر محتوا و هم از نظر شکل نشریه‌ متفاوت باشد.با موافقت اعضای هیئت مدیره‌ انجمن با شرط اینکه‌ انتشار «پوشپه‌ر» زیر نظر و تأیید انجمن و در راستای اهداف آن باشد انتشار «پوشپه‌ر» را به‌ جمعی از دوستان واگذار نمودیم. بعد از آن ‌ 2 شماره‌ از گاه‌نامه‌ «پوشپه‌ر» طی 2 سال انتشار گردید بشکلی که‌ شماره‌ اول آن حتی لگو و آرم انجمن که‌ نشان انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت میباشد را نداشت. در حال حاضر متأسفانه‌ با توجه‌ به‌ تماسهای مکرر و حتی تأمین هزینه‌ مالی تاکنون شماره‌ جدید آن منتشر نشده‌ است.ولی انشاالله‌ در نزدیک‌ترین زمان ممکن شماره‌ آینده‌ را منتشر خواهیم نمود.

8- انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت عضو سازمان جهانی منع سلاح‌های شیمیایی در جهان (OPCW) میباشد از این مسیر برای دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت چه‌ کارهایی انجام شده‌ است؟
البته‌ انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت به‌ عنوان عضو ناظر در این سازمان دارای دو کرسی می‌باشد.در سال 82 بعد از افتتاح انجمن در پی ارتباطات بین‌المللی و داخلی این سازمان را شناسائی نموده‌ و با مکاتباتی با این سازمان توانستیم به‌ عنوان اولین انجمن در ایران همچون عضوی ناظر در این سازمان دو کرسی کسب نمائیم که‌ اولین اقدام انجمن در این مسیر بوده‌ است که‌ در همان سال به‌ هلند سفر کردیم و در جلسه‌ آن شرکت نمودیم.انجمن در اولین عضورش در سازمان (OPCW) توانست جلسه‌ای 45 دقیقه‌ای با مدیرکل سازمان داشته‌ باشد که‌ در این جلسه‌ نمایندگان انجمن فاجعه‌ 7 تیر سردشت را برای مدیر کل بازگو نموده‌ و مظلومیت مردمش را به‌ ایشان منعکس نمودند. چون در نمایشگاهی که‌ نمایندگان انجمن در سالن سازمان برگزار نموده‌ بودند متأسفانه‌ مدیرکل با دیدن عکسهای سردشت تصور نمودند این عکسها از شهر حلبچه‌ بوده‌ و سؤال نمودند این عکسهای حلبچه‌ را تا بحال ندیده‌ است؟! متأسفانه‌ مدیرکل سازمان جهانی برای منع سلاح‌های شیمیایی اطلاعی از بمباران شیمیایی سردشت نداشته‌ که‌ حتی قبل از شهر حلبچه‌ بمباران شده‌ است.شانزده‌ سال بعد از بمباران شیمیایی سردشت مدیر کل سازمان جهانی منع سلاح‌های شیمیایی در جهان بی‌خبر از سردشت بوده‌ و این بسیار ناخوشایند می‌باشد.انجمن بعد از معرفی سردشت از مدیر کل دعوت نمودند به‌ سردشت سفر نمایند که‌ ایشان هم دعوت ما را پذیرفتند و با اینکه‌ چندین سال بود دولت ایران ایشان را دعوت نموده‌ بود ولی تا به‌ آن روز مدیر کل به‌ ایران نیامده‌ بود.نامگذاری سالنی در سازمان به‌ نام سردشت از دیگر فعالیت‌های انجمن در این راستا بوده‌ است.شناسائی انجمنی از کشور ژاپن و ارتباط با آنان که‌ نمایندگانی از انجمن ما به‌ ژاپن سفر کرده‌ و نمایندگانی از آنان به‌ سردشت آمده‌اند.از دیگر کارهای انجمن ما در این سازمان برگزاری نمایشگاه‌ عکس می‌باشد که‌ هر سال برگزار خواهد شد.از مهمترین دستاوردهای عضور ما در این سازمان درج کشور ایران و شهر سردشت در پرونده‌ فرانس وان آنرات دلال مواد اولیه‌ شیمیایی به‌ صدام بوده‌ است که‌ نمایندگان انجمن با طرح شکایتی از طریق پلیس انترپل و مراجعه به‌ دادگاه‌ این دلال حضور یافته‌ و نام ایران و شهر سردشت به‌ عنوان قربانی سلاح شیمیایی را به‌ این پرونده‌ کشانده‌ است‌.جالب اینجاست که‌ در پایان دادگاه این دلال ایشان به‌ عنوان جنایتکار جنگی محکوم خواهد شد نه‌ شرکت در نسل کشی و ژینوساید که‌ برادران حلبچه‌ای با طرح ژینوساید شکایت کرده‌ بودند.عضور نمایندگان انجمن در سازمان (OPCW) باعث شد که‌ از دستگیری‌ این دلال اطلاع یابیم و در دادگاه‌ شرکت نمایم و نمایندگانی از همان دادگاه‌ به‌ سردشت بیاریم و شاهدانی به‌ دادگاه‌ ببریم و در آخر هم نتیجه‌ کار را هم گرفتیم.چه‌ بسا اگر انجمن در این سازمان عضور نداشت هرگز از چنین پرونده‌ای مطلع نمی‌شدیم . البته‌ اگر بخواهیم در این مورد صحبت کنیم دستاوردها بسیار زیاد است و فکر می‌کنم مصاحبه‌ای اختصاصی می‌طلبد.

9- آیا انجمن شما در هیچ دادگاه‌ دیگری طرح دعوی برای جبران خسارتهای وارده‌ را نموده‌ است؟
انجمن از طرف مردم سردشت در دادگاه‌ سران رژیم بحس عراق شکایتی طرح نموده‌ است و آنرا به‌ دادگاه‌ فرستاده و در حال حاضر شکایت ما در دادگاه‌ مطرح شده‌ که‌ امیدواریم به‌ آن رسیدگی شود.‌

10- آقای واحدی مدتی قبل طرح یک فوریتی شناسائی جانبازان شیمیایی در مجلس شورای اسلامی تصویب شد،بنظر شما این طرح تا چه‌ اندازه‌ می‌تواند مشکل مصدومین شیمیایی سردشت که‌ در پشت درهای کمسیونهای تعیین درصد سرگردان مانده‌اند را حل نماید.در کل طرح را چگونه‌ ارزیابی می‌کنید.
در شناسائی مصدومین شیمیایی در حال حاضر خلاء قانونی داریم،شناسائی مصدومین امروز از طریق نرمی شکل میگیرد که‌ بنیاد شهید و امورایثارگران آنرا طرح کرده‌ است.با وجود چنین نرمی حتی وجود قانون هم شاید کارساز نباشد ولی در هر حال تصویب این طرح خود دستاوردی مهم است که‌ از طریق نمایند سردشت تهیه‌ و ارائه‌ شده‌ است.تصور ما بر این است که‌ تصویب کلیات طرح آقای پرتوی یقینا مشکل گشای مصدومین خواهد شد.که‌ جای تشکر از ایشان را دارد هر چند باید زودتر این اقدام صورت می‌گرفت و حتی از طریق نمایندگان قبلی که‌ متأسفانه‌ آنان این کار را نکرده‌اند.

11- آقای واحدی روز 25 اسفند ماه‌ در تقویم رسمی ایران به‌ عنوان روز «بمباران شیمیایی حلبچه»‌ ثبت شده‌‌ است ولی با اینکه‌ سردشت در محدوده‌ جغرافیایی ایران واقع شده‌ نامی در تقویم ایران ندارد،دیدگاه‌ شما در این مورد چیست؟
سرفصل کارهای انجمن در بدو شروع فعالیت خود بعد از شناسائی مصدومین عبارت بود از انتشار تمبر یادبود و ثبت روز بمباران شیمیایی سردشت در هفتم تیر ماه‌ و چند موردی دیگر که‌ خوشبختانه‌ تمبر یادبود منتشر شده‌ است ولی روز هشتم تیر را به‌ نام روز مبارزه‌ با سلاح‌های میکروبی و شیمیایی ثبت نموده‌اند که‌ گویا به‌ مناسبت بمباران شیمیایی سردشت بوده‌ است.البته‌ انجمن در جلسات متعدد خود با مسئولین در این مورد بیان داشته‌ است که‌ روز 8 تیر نمی‌تواند یادبود فاجعه‌ سردشت باشد،شاید در این روز رژیم صدام هیچ پرواز شیمیایی هم نداشته‌ است و به‌ دلایلی دیگر انجمن تأکید نموده‌ که‌ روز 7 تیر به‌ عنوان روز بمباران شیمیایی سردشت ثبت شود.که‌ متأسفانه‌ تا بحال نتوانسته‌ایم به‌ نتیجه‌ای برسیم چونکه‌ مسئولین بر ثبت 8 تیر انگشت خواهند گذاشت که‌ این روز متعلق به‌ سردشت است ولی برای ما قابل قبول نیست چونکه‌ اگر این طور بود حداقل نامی از سردشت در تقویم می‌آمد.در هر حال انجمن این روز را به‌ عنوان روز بمباران شیمیایی سردشت نخواهد پذیرفت.