دشمن آن روز در دو نوبت از بمب شیمیایی استفاده کرد. رژیم بعثی عراق سعی کرد که پر تردد ترین منطقه های شهر را بمباران کند تا بیشترین خسارت و آسیب را به مردم شهر وارد سازد.

مردم بی دفاع و مظلوم سردشت به علت آگاهی کم از بمب های شیمیایی به پناهگاه ها رفتند غافل از اینکه آنجا آلوده ترین مکان است.

در لحظات اولیه بمباران حدود 200 نفر به شهادت رسیدند و حدود 3 هزار نفر به شدت مجروح شدند.

نیکخواه‌ در گفتگوی خود با سایت قربانی سلاحهای شیمیایی به‌ گوشه‌ای از واقعیات هفتم تیر سردشت اشاره‌ نموده‌اند که‌ هرگز مسئولین این شهرستان نتوانسته‌اند آنرا باور کنند، برخوردهای دوگانه‌ و گزینشی مسئولان بعد از 23 سال از بمباران این شهر سرپوشی بر واقعیات بمباران سردشت گذاشته‌ است و به‌ همین دلیل امروز شاهد آن هستیم که‌ فاجعه‌ بمباران شیمیایی سردشت تبدیل به‌ دستاویزی برای تبلیغات سیاسی شده‌ است.

اعلام آمار 200 شهید در لحظه‌ اولیه‌ بمباران شیمیایی سردشت توسط یک کارشناس و سردار نظامی، و مقایسه‌ آمار رسمی بنیاد شهید و امور جانبازان مبنی بر 113 شهید بعد از 23 سال نشان از بی مهری بزرگ در حق مردم سردشت و سرپوش گذاشتن بر فاجعه‌ 7 تیر این شهر بوده‌ که‌ متأسفانه‌ بعضی‌ها آگاهانه‌ آمار را برهم زده‌ و قربانیان را بسیار کمتر از آنچه‌ که‌ هست اعلام نموده‌اند. این سردار و کارشناس سلاحهای شیمیایی در همین گفتگو آمار کسانی که‌ در لحظه‌ اول بمباران به‌ شدت مجروح شده‌اند را حدود 3000 نفر اعلام کرده‌است در حالی که‌ امروز کمتر از 1500 نفر مصدوم شیمیایی در سردشت شناسایی شده‌اند و مسئولین از شناسایی دیگر قربانیان غفلت نموده‌ و حاضر به‌ شناسایی این مصدومین نیستند.

اینکه‌ فاجعه‌ بمباران شیمیایی سردشت به‌ دست فراموشی سپرده‌ شده‌ است و آمار واقعی آن را کسی حاضر نیست اعلام نماید خود فاجعه‌ای کوچکتر از 7 تیر نیست. مضاف بر این مردم سردشت با بی توجهی به‌ آنچه‌ بر سرشان آمده‌ است و ساکت نمودن دلسوزانی که‌ صدای مردم را فریاد می زنند بی امیدی را دامن زده‌ و به‌ انزوا کشاندن انجمن‌ها و فعالین مدنی بخصوص انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت در این خصوص دست به‌ دست هم گذاشته‌ تا سردشت را همه‌ فراموش کنند.

سردار محمد باقر نیکخواه در پایان گفتگوی خود چنین خاطر نشان کرده‌ است: لازم است مسئولین در سردشت کلینیک تخصصی و مجهز با کادر پزشکی متخصص دایر کنند تا بهتر بتوانند به وضعیت مصدومین شیمیایی رسیدگی نمایند چرا که این عوارض دراز مدت است و نیاز به توجه و رسیدگی بیشتر دارد.

چنین درخواستی را مسئولین باید با گوش دل بشنوند و با همتی مردانه‌ در پی اجرایی شدن آن باشند چرا که‌ توسط رهبر انقلاب کلینیک تخصصی شیمیایی به‌ سردشت اهدا شده‌ است ولی امروز تعطیل شده‌ و شاید در آینده‌ای نزدیک این کلینیک به‌ ساختمانی اداری یا چیز دیگری تبدیل شود و تنها ساختمان باقی مانده‌ از آن هم از دیدگان پنهان شود.

با این حال این مردم سردشت هستند که‌ دست در دست انجمن‌ها، فعالین مدنی و بزرگمردان دیار خود باید بر مصیبتی که‌ بر ملتشان رفته‌ است را فراموش نکنند و مسئولین دلسوز را یاری رسانند تا فاجعه‌ نسل کشی بمباران شیمیایی 7 تیر را آنگونه‌ که‌ هست اعلام نمایند و حقوق از دست رفته‌ این مردم را بازگردانند. در این میان انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت به‌ عنوان متولی این امر باید بسیار بیشتر از امروز فعالیت خود را گسترش دهد و ناخواسته‌ها را ترویج ننماید، آنچه‌ را سرپوش گذاشته‌اند آشکار نماید و با هرچه‌ در توان دارد اهداف خود را دنبال و از حقوق مردم شیمیایی شده‌ سردشت دفاع نمایند.