درحالیکه من بزرگ شده شهر سردشتم و در زمان بمباران شیمیایی هم 6 ساله و درشهر حضور داشتم و تمام صحنه های به خاک و خون کشیده شدن مظلومانه ی مردم کوچه و بازار در ذهنم حک گردیده و خاطره سراسیمگی و رعب و وحشت مردم در ذهنم هر از گاهی تداعی می گردد و مای قدیمی، میدان سرچشمه و 4 نقطه ی بمباران شده ی میدان سرچشمه و کوه های بلندگرده سور (پناهگاه اکثریت مردم برای گریز از شیمیایی)در خاطرم زنده و جاوید است، تا شاید به هنگام مرگ نیزچنین تصاویر شفافی در جلوی چشم هایم بی اختیار به رژه بروند. بعد از مرور افکارم برایم مسلم شد که آدرس را اشتباهی نیامده ام، اما بی تفاوتی و عدم رغبت مردم به شرکت در مراسم سالگرد 7تیر مرا به شک و تفکر می اندازد! مگر می شود من شهر را اشتباه گرفته باشم؟ با وجود گذشت 23 سال از بمباران شیمیایی اولین شهر شیمیایی زده جهان (سردشت) هنوز عمق این فاجعه ضدانسانی از سوی افکار عمومی دنیا و حتی مردم شهر سردشت بالاخص خانواده های قربانبانیان درک نشده است. در روز بمباران بیش از صد نفر کشته و هزاران نفر هم مصدوم شیمیایی شدند که با این اوصاف بیش از صد خانواده ی سردشتی با تلخی از دست دادن عزیزان خود اعم از والدین و فرزندان و پیر و جوان و خردسال ذهنشان آشفته است. یافته های پزشکی حاکی از آن دارد که عوارض شیمیایی در فاصله ی زمانی اندک، گریبان مردم سردشت را رها نمی سازد و تولد نوزادان ناقص الخلقه و مرگ و میر تعدادی از فرزندان خانواده های مصدوم شیمیایی پرده از این واقعیت غیرقابل انکار برمی دارد، حال سئوال و موضوع قابل کندوکاوش اینجاست که چرا با وجود اینکه بیش از دو سوم مردم سردشت از این جنایت علیه بشری در رنج و عذابند چرا شهروندان سردشتی زحمت شرکت بزرگداشت سالگرد قربانیان و محکومیت عاملان جنایت مذکور را به خود نمی دهند و حاضر به تعطیل مغازه ها و کسب و کار ولو به مدت چند ساعت نیستند؟! بی تردید جواب این سئوال را دلایل و احتمالات قابل توجهی را دربرمی گیرد اما هیچ دلیل ولو قهرآمیز نمی تواند پاسخ محکم و قاطعی در توجیه شانه خالی کردن مردم از وظیفه انسانی خود و محکوم نمودن جانیان این فاجعه ضدانسانی باشد چرا که در قرآن مجید می خوانیم : « کسی که یک شخص بیگناه را به ناحق بکشد مانند آن است که بشریت را کشته و از بین برده باشد.» که با توجه به اینکه اکثریت قریب به اتفاق قربانیان را غیرنظامیان، کودکان، زنان و خرد و کهنسالان تشکیل میدهند مصداق بارز این آمیزه ی دینی یعنی قتل بشریت به وقوع پیوسته است؛ پس چرا اهالی سردشت مانند مهاجران و بیگانگان که نسبتی با قربانیان ندارند با بی تفاوتی به این رویداد دلخراش می نگرند؟! نمی توان این قاعده و اصل را انکار کرد که قبول ظلم بی شک شریک شدن در جرم است. لذا هر شهروند سردشتی که خود را متعلق و وابسته به این خاک بداند ولی توجهی به این واقعه نشان ندهد شریک در جنایت 7تیر و مسبّب تکرار جنایت در سردشت و اقصی نقاط جهان بوده جالب و قابل تأمل است که بشردوستان و طرفداران صلح و مبارزه با بکارگیری سلاح های شیمیایی از اقصی نقاط جهان از جمله ژاپن(بخصوص شهرهای هیروشیما وناکازاکی)، عراق (حلبجه و دیگر شهرهای کردنشین) و هلند و...... جهت همدردی و محکومیت این جنایت هولناک در سردشت حاضر می شوند و از اهدای کمکهای معنوی در قبال شهرمان دریغ نمی ورزند اما ......... اما کسبه و شهروندان سردشتی بالاخص خانواده های قربانیان و مصدومیان شیمیایی که حدّاقل یک سوم جمعیت شهر را تشکیل می دهند از شرکت در مراسم و فعالیت در این وظیفه ی ملی و مذهبی و انسانی هرچند در مدّت کوتاه چند ساعت یا یک روز غفلت می ورزند و کسبه به سود و فروش اجناس بیشتر به جهت حضور میهمانان و برگزاری مراسم چشم دارند درحالیکه به عقیده من در ساعات برگزاری مراسم یادبود، کسب و کار حرام و توهین به روح و خاطره قربانیان شیمیایی می باشد و اینکه میهمانان غیربومی از این همه بی وفایی و بی تفاوتی ما مردم سردشت به دیده ی سرزنش و تحقیر بنگرند و از این همه غفلت ما متعجب و از فعالیت های بشردوستانه خود دلسرد و سرخورده باشند نمی توان عصبانی و متعجب نبود. همشهریان عزیزم چرا برای کرامت و سربلندی خود ارزش قائل نیستیم؟! به راستی این همه نادیده گرفتن واقعیت را چگونه می توان در آینده توجیه کرده و پاسخ داد؟ چرا می خواهیم تاریخ تلخ ظلم و قساوت 7 تیر را مدفون و از یاد ببریم؟ خداند به درستی می فرماید: «خداوند وضعیت هیچ قوم و ملتی را تغییر نمی دهد و به آنان ظلم روا نمی دارند مگر اینکه خود آن را بخواهند.» متأسفانه منفعت طلبی شخصی و عدم دور اندیشی و کج سلیقگی و لج و قهر کردن با خود باعث گردیده که مردم هرچه را که در کوتاه مدت به نفع خود نمی بینند انکار و فراموش می کنند در حالیکه تعالیم اسلام و اصول بشردوستی اقتضا می کند که نفع گروهی را نیز در نظر بگیریم و از عقل و وجدان جمعی تبعیت کنیم. ظلمی که دیروز در منزل همسایه ات را میزند و تو از آن به راحتی می گذری فردا گریبان من یا شما را خواهد گرفت؛ همچنان که شاعر بزرگ ایران سعدی می فرماید:

بنی آدم اعضای یکدیگرند………. که در آفرینش زیک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار………. دگر عضوها را نماند قرار
توکز محنت دیگران بی غمی………. نشاید که نامت نهند آدمی

پس بیاید کمی هم نسبت به روابط و وظایفمان در قبال قربانیان، یکدیگر، جامعه ی کوچکمان و مظلومان تجدید نظر کنیم و از حوادث حیاتی و لو کم اهمیتی که در اطرافمان می گذرد بی تفاوت نباشیم و همیشه انتظار نداشته باشیم که ابرمردی ظهور کند و همه مشکلات را برطرف کند که این طرز تفکر شانه خالی کردن از واقعیت و رفع تکلیفی بیش نیست.