چون روحانيون در کنار و در بين مردم بزرگ شده و مشکلات آنان را به طور ملموس تر و عيني تر احساس مي کردند همواره زبان گوياي مردم بوده و پيشقراول و پرچمدار حرکت ها و جنبش هاي مردمي بوده اند که وضوح اين امر و کثرت مثال نگارنده را از بيان نمونه هاي تاريخي معاف مي کند. امّا امروزه وضعيّت به طور کامل دگرگون شده و ديگر فرزندان اين سرزمين آن هم در عصري که به لحاظ وجود حکومت ديني در ايران و واگذاري پست ها به قشر روحاني گرايش و تمايل چنداني به تحصيل و طيّ طريق در اين راه را نداشته و مردم ديگر مانند گذشته روحانيون را در همۀ امور خود دخالت نمي دهند. از آن طرف، روحانيون هم مانند گذشته زبان گوياي مردم نيستند و آنچه برخي از روحانيون بيان مي کنند فاصله زيادي با نظر، خواست و استدلال مردم دارد. حال بايد اين سئوال را از خود پرسيد که ما را چه شده که نه روحانيون جامعه امان کارکرد و جايگاه سابق را دارند و نه مردم؟ چه بر سر اين جامعه آمده که اين چنين رابطه تنگاتنگ و چند صد ساله مردم و روحانيون دچار تغيير و تحوّل شده؟ آيا تغيير و تحولات اجتماعي به تنهايي مي تواند اين تأثير شگرف را بر رابطه مردم و روحانيون داشته باشد؟ آيا آنچه امروزه روحانيون انجام مي دهند کارکرد واقعي و صحيح آنها بوده يا آنچه در چند صد ساله گذشته انجام مي داده اند؟ رفتار امروز اشتباه است يا رويه گذشته؟

بدون ورود در پاسخ به اين سئوالات مطول و مناقشه برانگيز، اين سئوال وجود دارد که آيا سخنان و موضع گيري حاج ملّا رئوف حسین‌پور در همايش شهر و شهرنشيني انجمن ققنوس سخناني خارج از عرف و شنا کردن بر خلاف جريان رود بوده که اين چنين جمع عظيم موافق و مخالف را با خود همراه ساخته؟ آيا اساساً انتقاد از سخنان اين روحاني جوان و يا تهديد برخي مقامات به تعقيب کيفري وي مبنا و محل منطقي و صحيحي دارد؟ در هر جامعه اي اگر نهاد يا وسيله اي کارکرد اصلي خود را از دست بدهد و در موارد غير مرتبط مورد استعمال قرار گيرد با مخالفت روبرو مي شود هرگونه نوآوري و بدعت يا تغيير و تحول در کارکرد نهادها از طرف جامعه پس زده مي شود امّا چنانچه نهادي کارکرد، وظيفه و جايگاه خود را از دست داد و يا از آن کارکرد انحراف پيدا کرد و اجتماع نيز کارکرد جديد وي را پذيرفتند، ديگر کارکرد جديد جاي کارکرد سابق را گرفته و مردم کارکرد گذشتۀ وي را از ياد مي برند به طوري که اگر فردي مطابق کارکرد اصيل گذشته رفتار کند با مانع مواجه و پس زده خواهد شد؛ مثلاً هدف از اختراع تلفن همراه، تسهيل ارتباطات بوده امّا امروزه افرادي وجود دارند به جاي استفاده در جهت کارکرد آن، از تلفن همراه به عنوان وسيله بازي و سرگرمي استفاده و کارکرد واقعي و اصلي آن را به فراموشي سپرده اند.

کارکرد اصلي و واقعي روحانيت نيز کشف مشکلات اجتماع، بيان و اهتمام در جهت رفع آنهاست که در چند دهۀ اخير اين کارکرد به فراموشي سپرده شده و توقع جامعه از روحانيون صرفاً به حضور در برخي مراسم کاهش و تنزّل يافته و اگر يک روحاني توجهي هر چند کوچک به وظيفه و کارکرد خودش مي کند به ناگاه مورد تهاجم و مخالفت قرار مي گيرد؛ در حاليکه افرادي مانند حاج ملّا رئوف حسين پور که با ديد کارشناسي و آگاهانه و دقيق خود به بيان مشکلات جامعه پرداخته و راه حلهاي آن را هم ارائه و مردم و مسئولين را به باد انتقاد مي گيرد اقدامي کاملاً صحيح و منطبق با کارکرد خود انجام داده و نبايد مورد بازخواست قرار گيرند؛ اگر قرار است مؤاخذه و بازخواستي مطرح شود بايد اين بازخواست متوجه آن روحانيوني باشد که گوشه عافيّت اختيار کرده و کمترين توجهي به وظيفه و تکليف شرعي و ديني خودشان نداشته و ندارند. از قديم الايام هر جا که آبادي و آباداني بوده مسجدي بنا شده و روحاني مسجد در تمامي مجامع و مجالس شرکت کرده امّا متأسفانه امروزه برخي از روحانيون در مجلس و مراسمي مهم مانند همايش انجمن ققنوس با موضوع بحث حائز اهميّت شهرنشيني حاضر نمي شوند در حاليکه در سنت و فرهنگ ما اجتماع و مراسمي بدون روحاني کمتر معنا يافته؛ کما اينکه امروزه هم سخنران اول بسياري از مجالس روحانيون هستند. بي شک افرادي که منتقد موضع گيري حاج ملا رئوف حسين پور هستند در اصل به کارکرد و نقش روحاني که از صدر اسلام وجود داشته انتقاد دارند. اينکه برخي از مسئولين و منتقدين امر مي کنند که روحانيون نبايد در امور جامعه و مرتبط به حاکميّت اظهار نظر کنند دچار خبط و خطايي عظيم شده و فرمايش حضرت رسول و بزرگان دين را منکر مي شوند.

عليرغم وجود مشکلات و محدوديّت هاي فراوان بر سر راه روحانيون اهل سنت و محروميّت آنان از بسياري از حقوق و مزاياي روحانيون سراسر کشور آن هم در جامعه اي که هدف اصلي و اساسي آن پياده کردن احکام شرع اسلام است و هرچند در جامعه ما از دانش و تخصّص روحانيون اهل تسنن استفاده نمي شود اما باز روحانيون محدودي حاضر مي شوند که خطرات آتي و آني اظهار نظر بجا و صحيح خود را بپذيرند و در همه شرايط بيان مشکلات مردم را بر هر امري ترجيح مي دهند و بايد آن روحانيوني که متوجه و عامل به کارکرد واقعي شان هستند را ستود.

وظيفه روحاني هر جامعه اي بيان درد و اصلاح اشتباهات مسوولين و مردم است که اگر از آن وظيفه اش تخطي کرد بايد مورد بازخواست قرار گيرد نه بخاطر انجام وظيفه. همانطور که معلّم يا دانشجو يا کارمند وظيفه شناس مورد تقدير واقع مي شود روحاني آگاه و عامل به وظيفه هم بايد مورد تحسين و تقدير قرار گيرد.