جانبازان شيميايي، جان بركفان عرصه‌ي 8سال دفاع مقدس و شهيدان زنده‌ي انقلاب ما هستند ،چه آناني كه در ميادين دفاع از آرمانهاي انقلاب مردانه جنگيدند و هستي خويش را فداي هستي ملت و نظام جمهوري اسلامي كردند و چه آناني كه با مقاومت و ايستادگي در شهرها و مناطق مسكوني و غير نظامي،ميدان دفاع را خالي ننمودند و در مقابل با حملات وحشيانه و ددمنشانه‌ي دشمنان ، ناجوانمردانه بر سرشان گلوله‌هاي توپ و بمبهاي شيميايي بارانيدند، عزيزان ما كه امروز در ميان ما نيستند و ما را تنها در اين دنياي فاني گذاشتند و خود در جوار رحمت و مغفرت و سور رب خويش آرميده‌اند با لبي خندان بر عرش پروردگار خويش گذشتند و در مجلس رندان و در ميان سرور شهيدان آزاده،حيات ابدي يافتند و در سراي باقي، پروردگار احد آنان را در مقامي شايسته ميزبان است.

همراز و مهرباني كه قلم به دست گرفته‌اي و از عزيزانمان برايمان مي نويسي،خوش باشي و پايدار و دست خدا در دستانتان باد و قلمتان جاودانه و استقامتتان پايدار،هر چند ديردير افتخار خواندن نوشته‌ي شما در مورد عزيز سفر كرده‌ام را داشتم،ولي امشب كه دوباره داغ دلم از درد دوري عزيزعزيزم شعله گرفت به سراغش در لابه‌لاي نامه‌ها گشتم و گشتم تا به كنار شما رسيدم و رقص و نگار ني عاشق را از دستان پر مهرتان بر برگ سبز عرشيان يافتم شتابان خواندمش ،خاطرات آن روزهاي گرم تابستاني و ناله و فرياد زنان و بچه‌هاي تن سوخته و مردان آشفته از مرگ خانواده‌هايشان،داد و فرياد و سردرگمي،روزي كه به روز حشر مي‌ماند و تنها ناله و آه بود كه در آن روز به گوش مي‌رسيد،كاش از گوشه‌اي دور مي‌ديدي كه چگونه عزيزان در آغوش كسانشان پرپر مي‌شدند ولي از دست هيچ كسي كاري ساخته نبود،آري 7 تير 1366 روزيست كه هرگز از ياد ما و آيندگانمان نخواهد رفت،روز فاجعه‌ي ملي ما.

با خواندن كلمات وسطرهاي آن، دمي از حال خويش خارج شدم و آن روزها از خاطرم مي گذشتند و به آنروز باز گشتم و لحظه‌هايش را با خود تكرار مي‌نمودم آن دمي كه همه ‌كسم ،پدرومادرم، برادر وخواهرم،عزيز مهربانم، آري عمه‌ام فاطمه حداد كه جز او كسي را نداشتم به دنبالم تا مسجد آمده بود و باز آتش و سوز دل امانش را گرفته بود و به دنبالم كوچه‌ها و خيابان را گشته بود تا مرا سالم بيابد،هر چند خود از آتش دود و گازهاي خردل و تاولزا و ... كاملاً سوخته بود،با هم به منزل باز گشتيم و خود ندانسته به سراغ مرگ آمديم در حالي كه هنوز تيرهاي مرگ ناشي از بمبهاي شيميايي بر سرمان ميباريد، آخر شليك نامردان درست بر بام خانه‌‌ي ما نشسته بود و باران گازهايشان بر سر و شانه‌هايمان ميباريد ولي با هم مي‌گفتيم خدا را شكر كه زنده‌ايم اين دود و گازها فرو مي‌نشينند و به سلامت باز آمديم، خلاصه خواندم تا به كلمات آخرش رسيدم آندمي كه :

راستى! اگر تو هم مى‏خواهى يادى از اين عزيزان بنمايى مى‏توانى همين الآن اولين قدمت را بردارى;

تهران / بيمارستان ساسان / بخش 7 / اتاق 710.
برخواستم تا بشتابم و به ديدارش بروم كه چنديست از نگاههايش،از مهر كلامش و از آغوش گرمش بي نصيب مانده‌ام،آري

تهران- بيمارستان ساسان – بخش 7 - اتاق 710 همان اتاقي كه در 22 بهمن 1382آخرين بار با پاهاي از كار افتاده‌اش و سينه‌ي پر غلط و سرفه‌هاي شديد در حالي كه نفسهايش به كپسول اكسيژن وابسطه بود بر صندلي ويلجر نشست و از همانجا با دوستان پرستار و فرشته‌هاي سفيد پوش همدمش خداحافظي كرد و ديگر به آنجا باز نگشت، نه همدمان عزيزم ايشان ديگر در آن اتاق نيستند و هرگز هم به آنجا نخواهند آمد، ايشان امشب در جوار پروردگار خويش در سراي جاودان در ميان شهيدان،شاد و خندان و دور از هر درد و مجروحيتي در باغ گل و لاله هاي بهشت آرميده است،در ميان همسايه‌گان و دوستان شهيدش كه همچون خود ايشان گازهاي شيميايي را استنشاق نمودند و تاولها و زخمهاي آنرا تحمل كردند و عاقبت سراي فاني را وداع گفتند.

خوش به حال آناني كه مردانه زيستند و مردانه رفتند ،آناني كه پر افتخار امتحان خويش را پس دادند و رضايت پروردگار را به جان خريدند و امروز در ميان ما بر بلنداي قله‌ي افتخار و شهادت نشسته‌اند.

عمرتان پر افتخار،دستتان پر توان،شاد و سرافراز باشيد