اگر بلای آمد سردشت بلاگردان شد،اگر قربانی خواستند سردشت قربانی شد،اگر نوای خواستند سردشت بهترین بهانه‌ شد،اگر خواستند مظلوم‌نمایی کنند سردشت مظلوم‌ترین آنهاست،با مردمی مرزبان،مردمی دلیر و شجاع،مردمی سلحشور و قهرمان مردمی،مردمی،مردمی و هزاران مدح و ثنای این چنینی.ولی حتی برای یک بار هم که‌ شده‌ بر روی نقشه ایران،‌ سردشت را دیده‌ باشند؟! اگر روزی بپرسیم سردشت کجاست تو گویی چه‌ در پاسخ این سوال بشنوی؟ من می‌گویم نیش خندی بیشتر نخواهی گرفت.نیش خندی که‌ حکایت از بی‌نرخی حال ما قربانیان است، نیش خندی که‌ حکایت از فراموشی خون شهیدان ماست.نیش خندی است به‌ ریش خاک‌آلود و چهره‌ خسته‌ و نحیف و بیمار ما قربانیان سلاح‌های مرگبار شیمیایی هفتم تیر 1366 سردشت.

ما هدف شدیم برای آزمایش مواد شیمیایی مرگبار، ما چون انسانی بی‌ارزش آماج حملات وحشیانه‌ قرار گرفتیم، سوختیم و کباب شدیم ،نفس در گلوهایمان گره‌ شد، تنمان سیاه‌ و کبود گشت،چشمانمان از کاسه‌ درآمد،بیهوش افتادیم و مرگ را هزاران بار با چشم سر دیدیم ولی افسوس و هزار افسوس که‌ جان ندادیم و امروز سالهاست که‌ هر دم مرگ را به‌ جان می‌خریم ولی جان در جایی سخت خزیده‌ و توان درآمدن ندارد.

چه‌ بسیار اشکهایی که‌ به‌ بهانه‌ نمایش‌های یادبود 7 تیر ریخته‌ شده‌ دیده‌ام، چه‌ بسیار وعده‌ و وعیدهای بزرگ و کوچک را شنیده‌ام،چه‌ بسیار داد این مردم دردمند را به‌ جان حس کرده‌ام ولی چه‌ فایده‌ که‌ خود هم از قربانی نسل‌کشی دیوصفتانم و صدای مرا هم کسی نمی‌شنود.

سردشت اشک نمی‌خواهد،از وعده‌ و وعید دل خون دارد،حالی برای شنیدن مدح و تمجید هم ندارد. سردشت دکتر، دارو، آرامش و زندگی برای مردمش را می‌خواهم.ما قربانی هستیم و حال با شهرمان اگر هم‌صدا شویم مرتکب گناه‌ نشده‌ایم که‌ آسایش بطلبیم،شهری زیبا و فضای پاک، بیمارستان و اورژانس بخواهیم.

حق با من است اگر شاکی باشم،شاکی و گلایه‌مندم. درد من از توست که‌ مرگ هر لحظه‌ی صدها مصدوم و قربانی را نمی‌بینی. دردم از توست که‌ در جواب کجاست دکتر و داروی من، جواب سربالا می‌دهید،عصبانی شده‌ و رو برمی‌گردانی.شکایتم از توست که‌ ناله‌ی مرا نمی‌شنوی،درد مرا نمی‌فهمی،مرا نمی‌بینید!!؟ شاکی هستم از اینکه‌ نمی‌توانم دارویم را تهیه‌ کنم ولی شما می‌گویید سردشت مشکل دارویی ندارد،پس چرا نسخه‌ من مشکل دارد؟! مشکل اینجاست که‌ من بهترین ساختمان کلینیک جانبازان شیمیایی دارم.تجهیزات و وسایل پزشکی بروز دارم، ولی دکتر، آزمایشگاه‌ و داروخانه‌ برای درمان مصدوم شیمیایی ندارم.باز تو مرا متهم به‌ دروغگویی خواهی کرد و خواهی گفت کلینیک کار می‌کند و مشکلی آنچنانی ندارد؟؟!!

ولی باز من می‌گویم ما قربانیان شیمیایی سردشت دکتر نداریم،مشکل داروی داریم،تجهیزات و وسایل اینجا خاک خورده‌ و کلینیک در شرف تعطیلی است،خدمات پزشکی و دارویی بسیار محدود و سخت‌گیرانه‌ است.به‌ قول یکی از دکترهای سردشت، جانبازان این شهر حتی از دستگاه‌ بخور و کپسول اکسیژن هم محروم هستند، این در حالی است که‌ شهرستان سردشت بیش از 8000 نفر مصدوم شیمیایی دارد ولی بیمارستان ندارد، فضای سبز و اماکم تفریحی و ورزشی مناسب جانبازان ندارد،سالهاست به‌ نام استخر جانبازان چند متری از زمین را کنده‌اند و دور آن می‌چرخند به‌ خیال روزی که‌ استخر شود.

با بودن ما تو معنی گرفته‌ای،تا ما هستم تو خواهی ماند،اگر ما نباشم دیگر توی لازم نیست،پس بیا دل به‌ دریا بزن و با ما باش با جانبازان و قربانیان شیمیایی یکی شوید درد و مرگ آنان را دریابید به‌ دکتر و درمانشان برسید، بیش از این مشکلات را مخفی نکنید و کمبودها را نادیده‌ نگیرید، مشکلات و کمبودها را انعکاس دهید و در رفع آنان بکوشید تا حداقل این چند روزی که‌ برای قربانیان مهلت باقیست با برخورداری از حداقل انتظاراتشان بسر برند. بپذیرید که‌ دیگر این خواسته‌ای نامعقول نیست بلکه‌ انتظاریست از سر نا امیدی از رسیدن به‌ هر چه‌ حق این قربانیان دوباره‌ قربانی است.