در این روز انجمنهای شهری هر کدام به‌ روشی سهمی در بهتر برگزاری این مراسمات را بر عهده‌ می گیرند،با نمایش صحنه‌هایی از آنروز و تئاتر گونه‌ای که‌ از طرف هنرمندان سردشت اجرا می گردد عمق فاجعه‌ و دلخراشی و ناجوانمردانه‌ بودن بمباران 7 تیر را نشان می دهند،مردم شهر در این روز با مصیبت دیدگان همراه‌ گشته‌ و بعد از ظهر را تعطیل کرده‌ و با هم در میدان شهر جمع می گردند و تسلی بخش خاطر بازماندگان و مصدومین خواهند شد، بعد از برگزاریی مراسمات در میدان سرچشمه‌ سردشت، همگی با ابراز انزجار و نفرت خود از جنگ و خونریزی و کشتار مردمان بی‌دفاع و غیر نظامی،هماهنگ و یک صدا به‌ طرف مزار شهدا به‌ راه‌ می‌افتند و با اهدای شاخه‌های گل و نثار فاتحه ‌به‌ روان پاک آن مظلومان بی‌دفاع که‌ بی‌گناه‌ به‌ شهادت رسیدند،دین خود را أدا کرده‌ و نشان خواهند داد که‌ در طول 19 سال تا به‌ امروز،شهیدان و مصدومین شیمیایی را فراموش نکرده‌اند و همراه‌ و یار و یاورشان بوده‌ و خواهند بود.

اجرای مراسمات ویژه‌ی 7 تیر هر سال با مشکلاتی روبروست که‌ عمده‌ترین مشکلات آن نبود مکانی باز و شایسته‌ برای اجرای آن است، مکانی که‌ بتوان مردم حاضر در آنرا میزبانی کرد،مکانی که‌ در خور چنین روزی باشد،متأسفانه‌ به‌ دلیل وضعیت جغرافیایی نامطلوب شهر سردشت و کوهستانی بودن آن و تراکم بسیار زیاد ساختمان سازی و خیابانهای کوچک و باریک این شهر،وجود چنین مکانی غیرممکن گشته‌ است،هر چند با وجود این مشکلات،هر سال مراسمات ویژه‌ی ‌سالگرد 7 تیر در سالنهای ورزشی،مجتمع فرهنگی_هنری یا در خود میدان سرچشمه برگزار گشته‌ است.البته‌ بهترین مکان به‌ لحاظ تأثیر گذاری و اجرای بهتر مراسمات همان میدان سرچشمه‌ شهر است که ‌آنجا خود محل شهادت بیشترین شهیدان شیمیایی می‌باشد.هر سال به‌ نسبت سالهای گذشته‌ انجمنها و مردم شهر در بهتر برگزاری این مراسمات موفق‌تر نشان داده‌اند و تلاشهای تحسین برانگیز انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت هر سال توانسته‌ است مهمانان و نمایندگانی از سایر نقاط ایران و دیگر کشورها را در این روز به‌ سردشت دعوت نمایند و تا حدودی مظلومیت این مردم را به‌ جهانیان نشان دهند.امسال هم چنانکه‌ پیداست مهمانان،مسئولان و نمایندگان داخلی و خارجی زیادی در این مراسم شرکت خواهند نمود از جمله‌‌ نمایندگانی از ژاپن و حلبچه‌ .

سردشت در آن روز میزبان مردمانی است که‌ از دور و نزدیک برای ابراز همدردی و شنیدن دردها و دیدن مصیبتهایی که‌ بر مردم سردشت رفته ‌به‌ این شهر خواهند آمد، آنانی که‌ راهی دور و خسته‌ کننده‌ را می‌پیمایند و مشکلات و ناراحتی تو راهی را تحمل می کنند و به‌ میان مردم شیمیایی شده‌ سردشت خواهند آمد،مردم سردشت با لبی خندان،آغوشی باز،چشمانی گریان و دلی پر از درد به‌ استقبالشان خواهند رفت و چشم انتظار لحظه‌ی دیدارشان خواهند ماند تا جانشان را فرش قدم مبارکشان کنند و با هر چه‌ در توان دارند آمدنشان را پاس دارند.

ولی افسوس که‌ از همان ابتدای شهر تا رسیدن به‌ میدان سرچشمه‌ و از آنجا به‌ مزار شهیدان عرق شرمندگی بر رخسار هر شهروند سردشتی خواهد نشست که‌ به‌ حق وضعیت خیابانها و معابر شهرمان عرق ریز و ... است،باصرف نظر از این مشکلات و عدم بازسازی شهر و دست کشیدن به‌ سیمای آن،حداقل برای استقبال از مهمانان 7 تیر،در چند روز مانده‌ به‌ 7 تیر که‌ برای مردم ارزش و اعتباری ملی دارد به‌ نام ساخت نماد یادبود فاجعه‌ی شیمیایی تنها مکان موجود در شهرمان یعنی میدان سرچشمه‌ را انتخاب کرده که‌ می خواهند نماد یادبودمان را بسازند!!؟ و اکنون تنها مکانی که‌ به‌ آن دلخوش کرده‌ بودیم تا مراسمات در آنجا اجرا شوند به‌ زیر بیل و کلنگ کارگران رفته‌ و محل انباشته‌ شدن سیمان و شن و ماسه ‌گشته‌ است و آنجا را هم از مردم شهر و بازماندگان شهیدانش گرفتند.هر چند میدان سرچشمه‌ اصلا مکانی مناسب برای این طرح نمی‌باشد و پیاده‌ کردن آن سبب کوچک شدن خیابان ‌اصلی شهر خواهد شد ،چرا اینچنین طرحهای ناهماهنگ و شتابزده‌ را تنها در شهرهایی چون سردشت باید دید؟

من فکر می کنم این چنین طرح‌ها نه‌ در راستای یادبود شهیدان و تکریم مصدومین شیمیایی سردشت می‌باشد بلکه‌ نادیده‌ گرفتن حرمت آنان است و با کم رنگ کردن فاجعه‌ی شیمیایی سردشت حماسه‌ی مردمانش را به‌ فراموشی خواهند سپرد و در این روز ملی مهمانانمان با خاطری ناخوش از شهرمان خواهند رفت.