دلیران و شیر مردان این مرز و بوم در طول تاریخ هرگز برای كسی سر تسلیم فرو نیاوردند،جوانمردانی كه از جان خود مایه گذاشتند و برای حفظ آبرو و شرافت خود و ملت خویش جان خود را فدا كردند و دشمن و بدخواهان را ناامیدانه بر سر جای خود نشاندند،غیرت و شهامت كُردانه‌ی این مردمان در طول تاریخ، همیشه چتر نجات و ماندگاری ملت ما بوده‌ است،ملتی كه همیشه مورد تجاوز و ظلم نامردان و بدخواهان واقع گشته است. ولی استقامت و پایداری و شهامت و شهادت مردمانش جای پایی برای دشمنان باقی نگذاشته است.

مردانمان را به اسارت بردند،جوانمردانمان را در آتش سوزاندند،مزرعه و باغ و خانه‌هایمان را به قهر آتش نشاندند،بر سر زن و بچه و پیر و جوانانمان بمب و آتش بارانیدند ولی هرگز خاك پاك این دیار را نتوانستند لمس كنند و لحظه‌ای برآن پا نهند.آری شهر من شهر دلیرانی از تبار كاوه‌ی آهنگر است.

فاجعه‌ی هفتم تیر 1366،روز شهادت و جان نثار كردن ساكنان شهرمان سردشت بود،روزی كه مهره‌ی بازی بزرگان بر سر این شهر نشست و هزاران مرد و زن و بچه را به این بازی ناجوانمردانه كشاندند و جانشان را بیرحمانه گرفتند،روزی كه هوای پاك و صاف شهرمان را با بوی باروت و گازهای خفه‌كننده و كشنده‌ی شیمیایی به هوای مرگ و نابودی،تاریكی و سیاهی مبدل نمودند،روزی كه درختان سرسبز، سایه‌های لطیف و خنك خود را بر سر مردم شهرمان گسترانیده بود،ناجوانمردان و پلیدان روزگار، سایه‌ی مرگ و نفرت را بر سر سردشت نشاندند و با ملت ما كاری كردند كه تا آنروز كسی با كسی نكرده‌ بود.

روز هفتم تیر 66،روز فاجعه‌ای كه هرگز فراموش نخواهد شد و جهانیان آنرا تا ابد در تاریخ می‌خوانند و می‌خوانند كه، دشمنان چگونه شهرمان را مورد تجاوز قرار دادند و ملت ما چگونه استوار و پایدار در برابر آن همه قهر و خشم دشمن بر پا ایستادند و لحظه‌ای شكست و ناامیدی به خود راه ندادند،تاریخ خواهد نوشت كه روزگاری بدخواهان،ما را از هم جدا كردند،بر سرمان توپ و بمب و آتش بارانیدند ، ما را كشتند و مجروحمان كردند ولی ذره‌ای از شهامت و مردانگی و پایداری آبا و اجدادیمان را نتوانستند بگیرند.

آنچه امروز شاهد آن هستیم بازی از مسیر دیگریست، كاخ نشینان و حاكمان سرمست از غرور و باده‌ی دیروز،كه بر ملت ما هر چه در توان داشتند ظلم كردند و ما را از لای تیغ قهر خود گذرانیدند،امروز ذلیل و شكسته در گوشه‌ای از زندان ساخته‌ی دست خود،چشم به انتظار حكم حاكم و قاضی و شیر مردی از تبار ملت من،لحظه‌ها را می‌شمارند و آخرین نفسهای خود را آهسته‌تر از هر زمانی می‌دمند و شبهای دورودراز زندان را با كابوس جنایتهایشان به روز می‌رسانند و امیدی جز مرگ و خاموشی سراغ ندارند،ولی امروز سردشت زنده است و سرسبز و خرمتر از هر روز،ملتش زنده و پاینده و استوار مثل آنروز كه پا به این كره‌ی خاكی نهاد،با نشاط و پویا و امیدوار به روزهای بهتر و روشن‌تر، شهیدانش سربلندتر و سرافرازتر از همیشه بر بلندای قله‌ی كوهی بلند،كه ماندگاری و پایداری سردشت عزیز را هر روز با خنده و شادی نظاره‌گر است.

آباد باد شهر من،زنده و پاینده ملتش